Klaton (Platon) (ks. Bartłomiej Kot)

Miał na imię Arystokles, ale koledzy wołali: Platon, co po grecku znaczy szeroki i nawiązuje prawdopodobnie do rzeźby jego ciała. 

Fidiasz, to współczesny Platonowi, największy rzeźbiarz epoki klasycznej Grecji.

Platon uważał, ze człowiek jest niematerialną duszą zamkniętą w ciele, jak w klatce i tęskniąca do świata idei, który był jej domem, a teraz dostępny jest tylko w kontemplacji. Tęsknotę za światem idei, nazywaną również miłością, jeden z historyków filozofii, Giovanni Reale, określa jako metaempiryczne ciśnienie ku temu co transcendentne.

Natomiast istnienie w świecie idei przed urodzeniem w ciele nazywamy preegzystencją. Żeby wyzwolić się z tego więzienia trzeba iść drogą panowania nad sobą, nad swoimi żądzami zapanować rozumem.

Hetery, czyli greckie kobiety, żałują tego, że Platon proponuje im jedynie platoniczne uczucie… To potoczne określenie odnosi się do sposobu, w jaki Platon myśli o cielesności. 

Platon, tłumacząc swoje poglądy, używa m. in. obrazu jaskini. Człowiek siedzi w niej związany, odwrócony plecami do wejścia i twarzą do ściany. Za nim przesuwają się różne przedmioty ze świata idei (prawdziwe), ale on może dostrzec tylko ich cienie na ścianie. 

Większość nauki Platona zawarta jest w jego „Dialogach”.